تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم

بلوک شماره 11

nights-venus — Sun, 30 Aug 2009 08:35:18 GMT

جلوی ایستگاه اتوبوس از استیشن کرم رنگ پیاده شدند . پسر شیرینی بزرگ حلقه ای را فشار داد و گاز زد . احساس کرد که خامه به لب و لوچه اش چسبیده است . زبانش را در آورد و یک دور کامل دور دهانش چرخاند و بار دبگر گاز محکمی به شیرینی زد .

زن بی آنکه توجهی به او بکند با عجله به طرف اتوبوس شماره ی 22 دوید و پسرک هم بیخیال و بدون هیچ عجله ای به طرف اتوبوس رفت و سوار شد . اتوبوس و استیشن کرم رنگ هر دو با هم حرکت کردند . راننده ی اتوبوس صدای رادیو را بلند کرد و در حالیکه خبرنگار از ناآرامی وضع سیاسی کشور و وخیم بودن اوضاع زندانیان سیاسی خبر می داد زنی میانسال به پسرک اعتراض کرد که کمتر دستهای خامه ایش را به این طرف و آن طرف بمالد . پسرک جوابی نداد . مادرش هم انگار نشنید . پسر بچه نوک انگشتانش را لیس زد ودو دستی چسبید به میله ی صندلی . گزارشگر رادیو هنوزبه صحبتهایش ادامه می داد . دختری جوان دستهایش را مشت کرده بو و با هر بار بلندتر شدن صدای گزارشگر انگشتانش را بیشتر در گوشت دستهایش می فشرد .

وقتی رسیدند دیر شده بود . تلفن سه بار زنگ خورده بود و انگار دو بار مرد خانه پشت تلفن بی جواب مانده بود و فحش داده بود . زن ازپله ها بالا رفت و وارد اتاق خواب شد . از پنجره نگاهی به بیرون کرد . استیشن کرم رنگ جلوی بلوک 11 توقف کرده بود . سریع دکمه ی دامنش را بست و زیپ آن را بالا کشید . با بلوز نارنجی رنگی در دست در حالیکه فقط سوتینی سیاه رنگ در تنش بود از پله ها پایین آمد . پسر سرتاپا نگاهش کرد . روی زمین نشست و کیسه ای پر از ماشینهای کوچک اسباب بازی را روی زمین خالی کرد . زن بلوز را به دندان گرفت ، قابلمه ای پر از آب را روی شعله ی اجاق گذاشت ، بسته ای ماکارونی از کابینت بیرون آورد و با عجله بلوز را تنش کرد .

***

" کمی ماکارونی داریم ؛ از دیشب مانده ، می خوری برایت گرم کنم ؟ " زن گفت و دوباره ادامه داد : " ما شام نمی خوریم . او قبلا شام خورده و خوابیده است ، من هم میل ندارم . می خوری گرم کنم ؟ "

مرد کتش را جلوی آینه مرتب کرد . دم در رفت و بند کفشش را بست و زن فقط شنید : " ...فظ " و در بسته شد . عقربه های ساعت مانند یک خط کش عمود ایستاده بود . از پله ها بالا رفت . نگاهی به اتاق پسرک کرد . یک پا و یک دستش از تخت آویزان شده بود . آباژورش روشن بود . بدنش بالا و پایین می رفت . زن به اتاق خودش رفت . آباژورش خاموش بود . سردش شد . خوابش می آمد . زیر لحاف رفت . جمع شد. گرم شد . نگاهی به پنجره کرد . ترسید و آباژورش را روشن کرد . تصمیم گرفت که فردا مقداری کلم بخرد تا سوپ کلم درست کند . فکر کرد که شوهرش سوپ کلم با زرشک خیلی دوست دارد . لبخند زد و بیشتر جمع شد . اما چشمانش را که بست تصویر مرد عطر فروش در ذهنش مجسم شد . بوی عطری را که همیشه شوهرش استفاده می کرد را از بالش زیر سرش احساس کرد و سعی کرد عشقبازی در شب قبل با همسرش را به خاطر بیاورد . خوابش نبرد . دوباره تصویر همان مرد عطرفروش جلوی چشمانش ظاهر شد . تصویر مردی میانسال با موهای کم پشت جوگندمی و چهره ای استخوانی ودستانی ظریف که با مهارت خاصی همیشه درب شیشه ی عطرها را باز می کرد . بلند شد و ملحفه ی کرمرنگی را روی دوشش انداخت و از اتاق خارج شد . آباژور اتاق پسرش هنوز روشن بود و پسر روی زمین دراز کشیده بود و قفسه ی سینه اش به شدت بالا و پایین می رفت . کنارش رفت و بالشی زیر سرش گذاشت ، آباژورش را خاموش کرد و به اتاق نشیمن رفت . کنار پنجره که ایستاد متوجه شد چراغهای استیشن کرم رنگ خاموش شد و خیابان در تاریکی محض فرورفت . از پنجره دور شد و روی مبل نشست . زنگ ساعت 2 به صدا در آمد . سرش را به مبل تکیه داد وچشمانش را بست . صدای دنگ خفیفی در فضای اتاق پیچید .چشمانش را باز کرد . فکر کرد زنگ ساعت 3به صدا در آمده است . نگاهی به ساعت کرد . هنوز 2:20 بود . سایه ای در راهرو حرکت کرد . بلند شد و آرام از راهرو به اتاق خواب رفت . مرد لباسهایش را در آورد .

روی تخت نشست و ملحفه ای را که روی دوشش بود به زمین انداخت . آباژور را خاموش کرد و به آرامی زیر لحاف به خواب رفت . دستهای آشنای مرد موهای او را نوازش کرد .

***

کلم سفید بزرگی در دستش بود .وارد ساندویچی شدند . پرسید : " چی می خوری ؟ " پسر نگاهی به یخچال کرد و با انگشت همبرگر را نشان داد .

از مغازه که خارج شدند پسر دو گاز بزرگ به همبرگر زده بود . جلوی بلوک 7 که رسیدند ، استیشن کرم رنگ آن طرف خیابان روبروی بلوک 11 توقف کرده بود . وارد آپارتمان شدند . سوپ که حاضر شد ، زن شعله ی اجاق را کم کرد و به حمام رفت . تلفن زنگ خورد . مرد بود . زنش را خواست . پسر توضیح داد که او در حمام است و برای ناهار هم سوپ کلم دارند اما او چون دوست ندارد ساندویچ همبرگر خورده است و همراهش هم یک کوکاکولای اصل نوشیده است .صدای بوق ممتد تلفن را که شنید گوشی را گذاشت و صدای تلویزین را زیاد کرد .

ساعت 11 بود و هنوز یک قابلمه سوپ کلم روی اجاق گاز دست نخورده مانده بود .

در باز شد . زن سرش را هم بلند نکرد . پسر تا دم در دوید و پرسید : " سوپ کلم می خوری ؟ "

مرد به انق خواب رفت . زن هم به دنبال او وارد اتاق شد و زیر لحاف دراز کشید . چشمانش را که بست دوباره تصویر مرد عطرفروش در خاطرش مجسم شد . محکم تر چشمانش را به هم فشار داد و اجازه داد تا مرد عطر فروش دکمه ی بالای پیراهن او را باز کرده و شیشه ی عطر را آرام روی سینه هایش بگرداند . با صدای مرد که دنبال شلوارکش می گشت به خود آمد . نگاهش کرد وبا انگشت کشوی زیر تخت را نشانش داد .در تمام مدتی که مرد در اتاق می گشت و لباسهایش را عوض می کرد ، نگاهش می کرد . می دانست که استیشن کرم رمگ هنوز جلوی درب آپارتمان شماره 11 توقف کرده است و صاحب آن دو ساعتی می شود که به خانه برگشته و شاید زنش برایش سوپ پیاز درست کرده یا سوپ قارچ . خلاصه چیزی غیر از سوپ کلم . چون مرد عطر فروش اصلا سوپ کلم دوست ندارد و برخلاف مردی که اکنون با شلوارکی آبی رنگ در اتاق مثل اجل معلق این طرف و آن طرف می رود از بلندی می ترسد و ماشین غیر استیشن هرگز سوار نشده است . اما مرد شلوارک آبی بنگاه معاملاتی دارد و BMW ماشین مورد علاقه اش است .

دستی دور تنش می پیچد و در این حال بوی عطر تندتر می شود . صبح برا ی صبحانه کره با مربای توت فرنگی آماده کرده است .

***

همه ی کارهایی را که از صبح انجام داده یک به یک در ذهنش مرور می کند . می داند فردا اولین روز سال تحصیلی جدید است و مرد شیرینی فروش ، موقع رفتن به مدرسه ، به پسرش شیرینی خامه ای می دهد . قابلمه سوپ کلم هنوز روی اجاق گاز است و دو سه عدد لیموی تازه هم در یخچال آماده کرده است . شوهرش دیگر جای شلوارک آبی خود را می داند .

ساعت باز هم مثل یک خط کش عمود ایستاده است . می داند که پسرش تا الان حتما خوابیده است . مرد هم شاید آخرین اخبار بورس را مطالعه می کند . اما مطمئن است که هر دو آنها باز هم منتظرند که او ساعت 1 از جشن عروسی نزدیکترین دوستش برگردد . همه چیز مرتب است . جلوی آپارتمان بلوک 11 سوار استیشن کرم رنگ می شود . چراغ اتاق خواب خودشان را می بیند که هنوز روشن است . فکر اینکه شاید مرد نتوانسته جای شلوارکش را پیدا کند ، نگرانش می کند . در ماشین را که می بندد بوی عطر غلیظی او را به سرفه می اندازد . مرد عطر فروش شیشه را پایین می کشد و حرکت می کند . زن دوباره پشت سرش را نگاه می کند . پلاک شماره 7 هنوز به چشم می خورد . به جلو برمی گردد . نگاهی به مرد عطر فروش می کند . خوشحال است که می تواند از این پس به خوبی زن مردعطر فروش سوپ قارچ درست کند .

خواب

nights-venus — Sun, 25 Jan 2009 20:15:18 GMT

جلوی پنجره که ایستاد انگار دستهای یکی ناشیانه روی سیم های گیتار سر خورد و در فضا پخش شد دو سه نتی که هر جور فکر می کردی پشت بند هم نبودند .

اما هر چه بود مو بر اندام او سیخ کرد و وادارش کرد تا انگشت اشاره اش را روی شیشه بکشد و روی بخار شیشه ردی بیاندازد و بعد آه بلند و کشداری بکشد و سپس دو دستش را روی سینه به هم زنجیر کند .

تمام اینکارها را بدون اینکه بخواهد انجام داد . مثل تمام کارهایی که همیشه انجام می داد . با یکی از دستانش یک تکه از بخار شیشه را کاملا پاک کرد و زل زد به آپارتمانهایی که جلوی چشمانش قدعلم کرده بودند و به خانه های تک واحدی که کنار آپارتمانها خیلی کوچک به نظر می رسیدند . به دقت نگاه کرد به دودی که از پشت بام خانه های کوچک بلند می شد .

یاد سماور زغالی مادربزرگ افتاد ، سماوری که فقط دود می کرد و او و فریده همیشه به آن می خندیدند . یاد خنده ی فریده افتاد که چه قدر زشت بود و در آن حال به یاد آورد خنده ی زیبای لیلا را و شوهر او را که چقدر خوب بود و تخت خوابشان را که یک روتختی زیتونی رنگ ابریشمی روی آن پهن شده بود و فهمید هنوز هم که هنوز است عطر اتاق خواب لیلا را احساس می کند وقتی اسمش را می آورد .

دستهای ناشیانه ی کسی هنوز داشت با سیمهای گیتار بازی می کرد و دنگ دنگ نامرتبش رشته ی افکار او را انگار جر می داد .

از پنجره دورتر شد . کش موهایش را که هنوز دور دستش انداخته بود را کشید و روی موهای نامرتبش گره زد .

روی صندلی نشست و پاهایش را در شکمش جمع کرد . هوس چایی کرد . چایی سماور مادربزرگ را که مثل خانه های کوچک همیشه دود می کرد . چشمانش را بست و سرش را روی زانوهایش گذاشت و فکر کرد به تخت زیبای لیلا که رو تختی زیتونی رنگ داشت .

-          دوستت دارم ...

-          من هم همینطور ...

-          تنت بوی شعر می ده ...!

-          ...

-          خجالت نکش ... نگاهم کن .

-          ...

-          اذیت می شی ؟

-          نه ... نه ...

دستش خزید لای موهایش . چشمانش را بست . بویید تنش را ، موهایش را و دستانش را محکم تر دور گردنش حلقه کرد .

پاهایش را که در شکمش جمع کرده بود ، بیشتر در خود فشرد . قفل دستانش سفت تر و سفت تر شد . رنگ زیتونی روتختی لیلا انگار پررنگ تر شد . بیشتر هوس چایی کرد . از صدای نتهای گیتار که همچنان ناشیانه در فضا پخش می شد خوشش آمد . احساس کرد کسی پشت سرش است .

آرام چشمانش را باز کرد . کسی جز خودش آنجا نبود . دردی را در شکمش احساس کرد . شاید درد فشار پاهایش را که در شکمش جمع کرده بود . شاید هم ...!

" همه چیز با یک درد شدید و ناگهانی آغاز می شود . " به یاد آورد که لیلا این جمله را روزی که روی تخت زیتونی رنگ نشسته بود به سختی ادا کرد .

سریع از جایش بلند شد . پاهایش کرخت شده بود . دردرا احساس کرد . آبستن شد انگار ، داد زد . بدون آنکه حتی یک بار هم روی تخت زیتونی رنگ بنشیند .

کشان کشان خود را تا دم در دستشویی رساند . اما لحظه ای خوشحال شد . فهمید باز هم همان درد همیشگی است . لبخند زد . دیگر دردی حس نکرد . به آشپزخانه رفت . برای خودش چایی دم کرد . صدای کسی که ناشیانه گیتار می نواخت را شنید . به اتاق رفت . تلویزیون را خاموش کرد . صدای مردی که گیتار آموزش می داد هم قطع شد . چایی اش را خورد و آرام روی تخت خواب سفید خودش بی آنکه این حرفها را بشنود به خواب رفت .

-          دوستت دارم ...

-          من هم همینطور ...

-          تنت بوی شعر می ده ...!

-          ...

-          خجالت نکش ... نگاهم کن .

-          ...

-          اذیت می شی ؟

-          نه ... نه ...

من بزرگتر از من ...

nights-venus — Tue, 23 Sep 2008 22:16:18 GMT

وقتی روی کاناپه جلوی تلویزیون نشست و دو سه پسته در دهانش انداخت ، فهمیدم که ماندنی است .بدون آنکه چیزی بگویم به اتاق خواب رفتم و کمی عطر پشت گوشم زدم و به سالن برگشتم .روی میز جلوی پایش خم شدم و دو سه پسته برداشتم و کنار رفتم . بوی عطر بنا گوشم که به مشامش خورد گره کراواتش را شل تر کرد .

به آشپزخانه رفتم و با یک لیوان چایی دوباره به سالن برگشتم .در حالیکه با چشمان سرخ و خواب آلودش به لیوان چایی ام نگاه می کرد ، با انگشت آشپزخانه را نشانش دادم و به اتاق کارم رفتم .

چراغ کارم را که روشن کردم سایه ام کنده شد و چسبید به دیوار .سایه ای سه برابر بزرگتر از خودم . روی صندلی ام جا به جا شدم و کتاب کافمن را باز کردم .برای پروژه ی جدید بایستی یکسری کد پیدا می کردم . بی حوصله شروع کردم به ورق زدن کتاب .

هر بار که تکان می خوردم ، سایه ام که بزرگ بود و سنگین ، به سختی خود را روی دیوار تکان می داد . خیلی قوی تر و محکم تر از خودم به نظر می رسید . دو سه بار انگشتم را تکان دادم . هر یک ازانگشتانم به اندازه ی یک متکای قدیمی شده بودند .

اما هیچ یک از اعضای بدنم در آن دیده نمی شد .سر و بدنم مثل دو توپ بزرگ بودند که روی هم چیده شده باشند و دستهایم مثل دو لوله ی پهن و بزرگ از داخل توپ پایینی بیرون زده بودند .

نبود دیگر اعضا برایم مهم نبود . تا حال که به هیچ دردم نخورده بود . بعد این هم فکر نمی کردم بود یا نبودشان فرقی به حالم بکند. مهم این بود که بزرگ تر شده بودم و قوی تر .

کتاب را بستم و بلند شدم و جلوی چراغ ایستادم و شروع کردم به تکان دادن سرم ، دستانم و انگشتانم . سپس در حالیکه این کار را می کردم در اتاق چرخی زدم .

سایه هم به سنگینی تکان خورد و همراه من تا جایی که روی دیوار نور می تابید آمد و سپس در سیاهی دیوار محو شد .

کمی عقب تر رفتم تا جایی که فقط قسمتی از دستم در روشنایی دیوار قرار گرفت . فکر کردم ذره ذره که به سمت سیاهی دیوار می روم سایه ام را قطعه قطعه می کنم . تکه تکه می برم و نابودش می کنم .

به روشنایی دیوار برگشتم و آرام دستم را دراز کردم . قسمتی از انگشتانم در سیاهی دیوار فرو رفت و انگار سایه ام داد کشید . خوشم آمد . کمی دستم را جلوتر بردم . وقتی تا بازو در سیاهی فرو رفت ، صدای جیغش بلند تر شد . شروع کردم به خندیدن . باز هم همانطور آرام آرام در سیاهی پیش رفتم . نصف بدنم ، سرم ، بازوی دیگرم ، انگشتان دستم . با هر بار که در سیاهی فرو می رفت ، صدای جیغی در فضا پراکنده می شد و من هم لذت می بردم و بلند بلند می خندیدم .

لذت می بردم وقتی می دیدم چیزی بزرگتر و قوی تر از خودم را قطعه قطعه می کنم و او هم داد می زند .

بعد تصمیم دیگری گرفتم . دوباره کل سایه ام را در روشنی دیوار قرار دادم . انگار دوباره متولد شد . کف زدم و خندیدم . اینبار می خواستم جور دیگری او را از بین ببرم . خواستم از جایی که اکنون قرار گرفته ام طوری به سمت تاریکی بپرم که کل آن یکباره در تاریکی محو شود و از بین برود .تا سه شمردم و با تمام قدرتی که داشتم ، پریدم .

چون بزرگ بود بار اول موفق نشدم یکباره نابودش کنم . تمامی آن در تاریکی فرو رفت اما دست چپم جدا شد و روی دیوار جلوی چشمانم به جا ماند .

سایه ام با تمام قدرتی که داشت جیغ کشید . بلند بلند می خندیدم .

برای آخرین بار به سمت روشن دیوار رفتم . مطمئن بودم که اینبار موفق می شوم . دوباره تا سه شمردم و اینبار محکمتر از قبل پریدم . طوری که تمام سایه به یکباره محو شد . اما دیگر صدای جیغی نیامد . انگار سایه ام مرد . من هم نخندیدم . فقط به سمت مردی با گره کراوات شل که جلوی در اتاقم ایستاده و دستانش را برایم باز کرده بود و دهنش هم بوی پسته می داد رفتم و با تمام بزرگی بین دستانش جا گرفتم .

دیگر مردی ندارم ...

nights-venus — Sat, 12 Jul 2008 10:17:18 GMT

قدم می زنیم ، مثل همیشه ، بدون هیچ حرفی . ناگهان می ایستد . درست جلوی مغازه ی کتاب فروشی . چشمانش را ریز می کند و سرش را تکان می دهد .

عکس را که روی جلد کتاب می بیند شروع می کند به فلسفه بافی .

می گوید : " ببین چه قدر محکم دخترک را بغل کرده است . آدم می تواند صدای شکستن استخوان هایش را بشنود . " نگاهش می کنم و لب و دهنم را کج می کنم .

می گوید : " دخترک می لرزد ... "

در حالیکه دستش را می کشم می گویم : " انیمیشن نیست ..." و دردلم به تمام چرندیاتی که در ذهنش وول می خورد می خندم .

عرق روی صورتم را پاک می کنم . هر کس که از کنارمان می گذرند لااقل یک تنه می زند . حالم از این پیاده رو و آدمهایش به هم می خورد .

اما او هنوز توضیح می دهد : " دخترک عاشق شخصیت داستان شده است . فکر می کنی واقعی نیست ، اما حقیقت دارد . ببین چطور خودش را در آغوشش رها کرده . حتی دستانش را دور گردن پسر حلقه نکرده . رها کرده خودش را . درست مثل یک پر روی سطح آرام یک مرداب ... "

محکم دستش را فشار می دهم و می گویم : " هوا گرم است . یک بستنی بخوریم و برویم . "

برمی گردد و نگاهم می کند و سپس ادامه می دهد : " زیباست ، اما احمقانه است . فکر کن دوستت داشته باشم اما حتی نتوانم لمست کنم ، نتوانم دست روی پوست تنت بکشم و موهایت را بو کنم و ... بلکه فقط فقط مثل احمق ها تصورت کنم ... درست مثل حبابی که از اسکاچ ظرفشویی جدا می شود و من هم با انگشت می ترکانم و دیگر نمی بینمش . "

مردی تنه می زند . خودم را کنار می کشم و بیشتر تکیه می دهم به بازویش . جلوی این کتاب فروشی لعنتی اذیت می شوم .

دستش را دور کمرم حلقه می کند و می گوید : " کل وجود پسرک از کلمات تشکیل شده . ببین کلمات در قالب وجود پسرک از صفحه ی کتاب بیرون زده اند . اما دختر شلوار لی پوشیده . بلوز نازک به تن دارد . اما زشت است ، اگر زشت نبود پشتش به ما نبود . پسرک هم چیزی ندارد . نه پا ، نه بدن نه چیز دیگری ...

انگار نویسنده فقط صورتش را ساخته با دستانش . صورتی پهن و استخوانی با چشمانی درشت و تیز . موهایش چسبیده روی پیشانیش . دست های محکمی دارد . بازوهای عضلانی که دو دست دخترک به زور دورش حلقه می زند . فقط اینها را گفته است . در عکس هم فقط همینها دیده می شود . دختر جلوی او قرار گرفته و کل اندام پسر را پوشانده است . دختر هم زشت است خیلی زشت که نشانش نداده اند . دستانش هم که آویزان است چنگی به دل نمی زند . اما شلوار لی به تنش خوب جلوه می کند . "

بوی عرق تندی را حس می کنم . کم مانده بالا بیاورم . دستانم خیس آب می شود . در شیشه مغازه ی کتاب فروشی خودم را می بینم . باورم نمی شود . دستم را به دهانم نزدیک می کنم و با انگشتانم دندانهایم را لمس می کنم . احساس می کنم جای دو سه دندانم خالی است . دو سه تای دیگر هم انگار لق شده اند . دست به بینی ام می زنم ، خوش فرم است . اما پوست صورتم مثل سیب مانده ای زیرانگشتان دستم می لغزد .

احساس می کنم کسی از پشت خودش را به من می چسباند . جمع می شوم . مردی لبخند به لب به طرفم بر می گردد . اما همینکه نگاهم می کند سرش را پایین می اندازد و با عجله دور می شود . دستانم دوباره خیس عرق می شود . محکمتر از قبل خودم را به بازویش می چسبانم و آرام می شوم و می گویم برویم .

نگاهم می کند . می خندد . من هم می خندم . دوباره در شیشه خودم را می بینم . موقعی که می خندم زشت تر می شوم . سرم را پایین می اندازم . اما در یک لحظه تمام تنم تبدیل به یک قالب یخ می شود . همانطور که هستم می مانم . حتی نمی توانم داد بزنم . او دیگر جز سینه و دست و صورت هیچ چیز ندارد . نه پا دارد ، نه شکم . پس حتما ...

دوباره نگاه می کنم به نیم تنه ای که چسبیده به بازویم . می خندد . اما من نمی خندم . نه به این خاطر که دیگر مرد ندارم . به خاطر اینکه موقعی که می خندم زشت تر می شوم .

خرمای اهواز

nights-venus — Fri, 18 Apr 2008 17:07:18 GMT

لیوان چایی را که زمین می گذارد ، با دست بخار روی شیشه ی اتاق را پاک می کند و می رود در نخ سوزن .

انگار کج شده است . با دست فشارش می دهد . اما سوزن با تمام نازکی اش محکم تر از آن است که تغییر شکل دهد . می آورد بالا ، درست جلوی چشمانش . احساس می کنم چشمانش می درخشد . سوزن را می گذارد روی لبه ی پنجره ای که کنارش نشسته است و با ته استکان چایی اش آرام چند ضربه روی آن می زند .

تمام اینها را از پشت پنجره ی اتاقم می بینم . استکان چایی در دستم گرمای مطبوعی به تمام تنم می بخشد . غرق در هوای سرد بیرون می شوم . سه درخت لخت حیاط در سرمای سوزان اواخر دی ماه بد جور می لرزند . خرمای داخل نعلبکی ام را بر می دارم و در دهنم می گذارم و در دلم به کلاغهای بی همه کس روی درختها می خندم .

ناگهان گوشی تلفن اتاقم زنگ می خورد . بدون عجله و سلانه سلانه به طرف گوشی می روم . تا به آن برسم دو زنگ دیگر هم می خورد . اما همینکه گوشی را برمی دارم صدای بوق ممتد آن به گوشم می رسد . بی حوصله آن را سر جایش می گذارم و برمی گردم کنار پنجره . به دقت که نگاه می کنم کسی را آنجا پشت پنجره نمی بینم . چایی ته لیوانم را سر می کشم و نگاهی به دور و بر می کنم . دور تا دور حیاط ساختمانی است سه طبقه با اتاقکهای کوچک ( به گفته ی صاحبخانه مبله ) که تمام پنجره های کوچک آن رو به حیاط باز می شود . من هم در یکی از اتاقهای طبقه ی دوم ضلع جنوبی هستم .

تخت خوابی تک نفره ، قالیچه ای رنگ و رو رفته روی موکت طوسی گرد و خاک گرفته ی اتاق و چند صندلی فلزی زنگ زده ، کل اثاثیه ی اتاقها را تشکیل می دهد .

در ضلع شرقی و غربی و جنوبی همه ی اتاقها تک نفره هستند . ساکنین همه ی آنها یا دانشجویانی هستند که هر کدام با سه ساک کتاب آمده اند و یا کارگرانی شلوار شاد که از همان روز اول ، پلاستیکی سیاه در دست دارند . تنها ضلع شمالی ساختمان را خانواده ها تشکیل می دهند . بعضی ها با دو بچه ، بعضی ها با یکی و بعضی ها هم که مثل رفیق دلباخته ی من و خرمای اهواز تازه ازدواج کرده اند .

خرمای دیگری در دهنم می گذارم و می خندم به احمد ، به خرمای اهواز و به همه ی بیست و پنج نفری که ...

احمد که تا سه هفته پیش با من بود . اما به محض اینکه با یکی از پنج دختر کلاس ازدواج کرد و به قول بچه ها قاپید خرمای اهواز را از اتاق کناری اتاق من به ضلع شمالی ساختمان اسباب کشی کرد .

هیچ یک از پنج دختر کلاس جز خرمای اهواز چنگی به دل نمی زد . از همان روز اول هر بیست و پنج نفرمان هم رفتیم در نخش . بالاخره هر چه بود دانشجوی مکانیک بویدم . عاشق سیاهی .

احمد همان روز اول که دیدش ؛ با خودکار روی میز چوبی تک صندلی اش خط و نشانی کشید که این مال من است . موقع کشیدن آن دیدم که دستش لرزید و فهمیدم که راست می گوید . خرمای اهواز مال او بود . بالاخره هر چه بود دزفولی بود و بلد بود از نخل بالا برود .

ایمان داشتم به خط و نشانهایش . یک سالی می شد که می شناختمش . اما خط و نشانهایش مشهور بود .

سه ترمی دور و برش زیاد چرخید و به چنگش آورد . چهار ترم دیگر هم که گذشت دیگر همه خرما ی اهواز را مال او می دانستند . اما هنوز پیدا می شد دو سه نفری که امیدوار بودند .

اما درست سه هفته پیش بود که احمد آبی ریخت روی دست همه مان و داغی گذاشت بر دل هر بیست و پنج نفرمان .

اکثر بچه های کلاس از این ساختمان اتاق اجاره کرده بودیم و پخش بودیم در اضلاع شرقی و غربی و جنوبی ساختمان . ضلع شمالی برایمان بسان حجله ای بود که همه آرزوی رفتن به آن را داشتیم .

لحظه ای کنار پنجره می آید . به خودم می آیم . چشمانم را ریز می کنم وبا دقت نگاهش می کنم . شلواری در دستش است . انگار شلوار احمد . کنار پنجره می نشیند و شروع می کند به دوختن . نخ را به شلوار، من را به خودش ، بخار را به شیشه ، ابر را به زمین ، کلاغ را به درخت . خلاصه آن لحظه فقط می دوزد . از آن دور غرق دستانش می شوم که با حرکت تکراری بالا و پایین می رود .

تلفن اتاقم زنگ می خورد . بد موقع هم زنگ می خورد ، درست مثل همیشه . می روم سراغش . گوشی را که بر میدارم کسی با صدای نازکی آن طرف داد می زند : " کجایی ؟ "

می گویم : " آمدم ! " و گوشی را زمین می گذارم .

جوراب هایم را می پوشم . سوراخ نوک جورابم بد جور در ذوقم می زند . کفشهایم را می پوشم و از در اتاقم خارج می شوم .

کافه گرم انتهای خیابان

nights-venus — Thu, 27 Dec 2007 21:16:18 GMT

باز هم صدای این چرخ خیاطی لعنتی آرامم که نمی گذارد .

چشمانم را می بندم . خانه های قدیمی با نمای سیمانی خاکستری ، سنگفرش خیس پس از باران خیابان ، چراغهای کم سوی پیاده رو و گرمای مختصر کرکهای جیب پالتوی پشمی ام که فقط و فقط دستانم حسش می کند . لذت می برم از همه ی اینها . آرام قدم بر می دارم . هوای صاف وخنک خیابان را با تمام وجودم در خود می کشم و در سینه ام حبس می کنم . به در کافه ی انتهای خیابان که می رسم قدمهایم سست تر می شود . می ایستم . دوست دارم با چشمانم کل خیابان را با تمام خانه ها و مغازه هایش ببلعم . دستانم را بیرون می آورم و سردی دستگیره ی در کافه ی را حس می کنم و صدای جر جر در کافه در گوشم می پیچد .

چشمانم را باز می کنم . صدای جر جر در کافه نیست انگار . صدای این لعنتی است . نفس عمیقی می کشم و چشم می دوزم به سوزن چرخ خیاطی که حریصانه بالا و پایین می رود .

هوای اتاق گرم است . حداقل خیلی گرمتر از بیرون . این را از بخار شیشه ی اتاق می فهمم . سوزن هنوز با حرکت روان مچ دست مادربالا و پایین می رود .لحظه ای دست نگه می دارد . چایی اش را بر می دارد و در حالی که تند تند قند را می جود در استکانش فوت می کند . بخار شیشه زیادتر می شود . به چایی مادر زل می زنم . قرمز است . چیزی حالیم نیست . غریبه ای بیش نیستم . فکر که می کنم بیشتر حالم بد می شود . چشمانم را می بندم .

هنوز هم هوای خیس و مرطوب خیابان را حس می کنم با گرمای کرکهای پالتوی پشمی ام . وارد کافه می شوم . هوای کافه گرم است . همان پسرک سرخ و سفید کافه با لبخندی که همیشه روی لبش است گیلاسی پیش رویم می گذارد و بیخیال مثل همیشه دور می شود . نگاهی به پشت سرم می کنم . دود سیگار دو مرد میانسال که انگار از سیاست دم می زنند پیشخوان کافه را در بر گرفته . دور و برم را که نگاه می کنم لذت می برم . نمی دانم از چه ! چشمانم را می بندم و با تمام وجودم دود پیپ مردی را که در میز کناریم نشسته را در خود می کشم .

چشمانم را که باز می کنم باز نمی توانم جایی را درست ببینم . آرام آرام مادر با چرخ خیاطی اش جلوی چشمم هویدا می شود و من دوباره نگاه می کنم به سوزن که گاهی بالا می رود و گاهی روی پارچه می نشیند . درست مثل من که نمی دانم کجایم !

دوباره چشم می دوزم به فنجان خالی مادر . انگار کتاب از دستم می افتد . در خود جمع می شوم . چشمانم را می بندم . آخرین جرعه ی شراب ته گیلاسم را سر می کشم . بلند می شوم ، دست در جیب پالتوی پشمی ام می گذارم و دوباره در خیابان خیس جایی که نمی دانم کجاست قدم می زنم .

چای تلخ مستاجر زیبا

nights-venus — Mon, 29 Oct 2007 17:48:18 GMT

لای کتاب را که باز کردم دیدمش . مرد جوانی با چشمان ریز و چهره ی استخوانی . احساس کردم نگاهم می کند . بیشتر زل زدم . درست می دیدم نگاهم می کرد . با همان چشمان کوچک و همیشه خواب آلودش . چشمانی که فقط ماهی یک بار برق می زد . آن هم موقعی که اجاره را می گرفت و از پیش مستاجرش برمی گشت . اما دو روز نگذشته بود که برق چشمانش خاموش می شد و دو باره می شد همان آدم همیشگی . فقط همان دو روز را دوستش داشتم و سراغش می رفتم . دوست نداشتم فقط یک لیوان چای تلخ رو ی میز بگذارد و بعد خودش برود سراغ قلم و کاغذش . دوست داشتم وقتی مهمانی می روم میز رنگین بزرگی پیش رویم باشد . برای همین فقط آن دو روز را کنارش آفتابی می شدم . آن روز همه چیز باب میلم بود . آجیل و میوه و همه ی غذاهایی که دوست داشتم . او خودش چیزی نمی خورد . گیلاسی را تا نصفه پر می کرد و ظرف کوچکی آجیل بر می داشت و می رفت سراغ میز تحریرش که کنار پنجره بود . آنوقت بود که من می ماندم با سفره ی رنگینی که چیده بود . دیگر چیزی برایم مهم نبود . همیشه چهار پنج ساعت را اینگونه سر می کردم . کتابی را از کتابخانه قدیمی اش برمی داشتم و در حالیکه مزه ی تمام خوراکی های روی میز را می چشیدم ، آن را ورق می زدم . سپس از پله ها پایین می رفتم و از پنجره ی حیاط مستاجر زیبا را تماشا می کردم که با دستان ظریفش کهنه ی بچه اش را عوض می کرد . مرا که می دید دستانش را می شست و برای خوردن چای به خانه دعوتم می کرد . می رفتم . چایی اش را می خوردم . عکسهایش را یکی یکی نشانم می داد . حرف می زد و گاهی بغض می کرد و آن موقع بود که بی آنکه چیزی بفهمم دستم را روی شانه اش می گذاشتم و او هم آرام سرش را به شانه ام تکیه می داد و چشمانش را می بست . به این جا که می رسیدم دیگر نمی خواستم آنجا بمانم . بلند می شدم و دوان دوان از پله های چوبی ساختمان دوطبقه ی قدیمی همانگونه که آمده بودم بالا می رفتم و پشت میز می نشستم . همین موقع رفیقم می خندید . خنده به آن قیافه ی همیشه گرفته اش خیلی می آمد . می فهمیدم که آنچه را می خواسته ، نوشته است . این موقع بود که تازه همه چیز آغاز می شد . حال باید یک ساعت تمام می نشستم و به نوشته های رفیقم گوش می دادم . همیشه ده دقیقه اول حواسم به او بود . آن ده دقیقه را واقعا به تمام چیزهایی که می خواند گوش میدادم اما بعد از دلم برای مستاجر زیبا تنگ می شد و حواسم فقط پیش او بود .

اما هیچ کاری نمی توانستم بکنم . نمی توانستم بلند شوم و بی اعتنا بیرون بروم . باید می نشستم و وانمود می کردم که تا آخر داستان گوش داده ام . مستاجر زیبا زنی باهوش بود . وقتی صدای خنده ی صاحب خانه اش را می شنید می دانست که دیگر نباید صدای اضافی در ساختمان بپیچد . برای همین زود بچه را خواب می کرد . خودش هم حتما پشت آیینه می نشست و شانه را آرام روی موهای مجعدش می کشید و لذت می برد . رفیق من هم لذت می برد . هر جمله از داستان را که می خواند چشمانش برق می زد . اما من فقط تحمل می کردم . فضای سربی خانه آن لحظه روی تمام هیکلم سنگینی می کرد . و میز با تمام خوراکی هایش حالم را به هم می زد . اما آنچه بیشتر آزارم می داد آخر ماجرا بود که قرار بود رفیقم بپرسد : " داستان چطور بود ؟ "

آن موقع بود که دنیا روی سرم خراب می شد . هیچ وقت آخر داستان را نمی فهمیدم . هر چه از همان ده دقیقه اول فهمیده بود برایش می گفتم و بعد می گفتم : " عالی بود . "

اما همین که این جمله را می گفتم واقعا همه چیز عالی می شد . رفیقم می خندید . از صدای خنده ی او بچه ی مستاجر زیبا بیدار می شد و گریه می کرد . در همین حال صدای مستاجر زیبا که می خواست بچه اش را ساکت کند چاشنی این هیاهو می شد . آن لحظه دوباره دلم می خواست میز را همان جا بگذارم و بروم کنار مستاجر زیبا و با او چای تلخ بخورم و دوباره و دوباره به تک تک عکسهایش نگاه کنم .

اینها همه ی ماجراهایی بود که ماهی یک بار اتفاق می افتاد . یعنی همان روزی که رفیقم اجاره اش را می گرفت . داستانی را که دوست داشت می نوشت و چشمانش برق می زد.

اما وقتی عکس لای کتاب را دیدم هیچ به دلم ننشست . عکس مربوط به آن دو روز نبود و در روزهای عادی گرفته شده بود که حالم از دیدنش به هم می خورد . سریع کتاب را بستم و به جلد کتاب نگاه کردم . اسم جالبی داشت : " چای تلخ مستاجر زیبا " اما جلوی مولف اسم من نوشته شده بود . دوباره کتاب را باز کردم . دو چشم خسته و خواب آلود از لای صفحات کتاب نگاهم می کرد . هر چه نگاهش می کردم بیشتر بدم می آمد . عکس را برداشتم . بی آنکه دوباره نگاهش کنم چهار تکه اش کردم و از پنجره ی کنار میز تحریرم پرت کردم به حیاط و خودم دراز کشیدم روی تخت خواب فنریم . اما خوب می دانم که همان لحظه مستاجر زیبا از پشت پنجره به چهار تکه کاغذ رنگی که آرام آرام و رقص کنان از جلوی پنجره اش پایین می آمد نگاه می کرد .

سفر ایستگاه

nights-venus — Sat, 08 Sep 2007 19:59:18 GMT

و من هنوز هیچ چیز باورم نمی شود ...

کاش با ماندنت ثابت می کردی که دوستم داری ...

عزیزتر از جانم ... بیشتر از همیشه دوستت دارم ...

سفر ایستگاه

قطار می رود

تو می روی

تمام ایستگاه می رود !

و من چقدر ساده ام ...

که سالهای سال

در انتظار تو

کنار این قطار رفته ایستاده ام

و همچنان

به نرده های ایستگاه رفته تکیه داده ام !

سیزده دانه آلبالو

nights-venus — Tue, 07 Aug 2007 19:16:18 GMT

داد می زنم : " دویست تومن دیگه می خوام ."

دستت را روی کمرت می گذاری و بر می گردی به طرفم . چپ چپ نگاهم می کنی . سرم را خم می کنم . داد می زنی : " برو گم شو دیگه ... مرتیکه ی عوضی "

آب دماغم را بالا می کشم و دست از پا درازتر به حیاط بر میگردم . احساس می کنم امروز کمی بزرگتر شده ام . دیگر می توانم با دهانم آلبالو بچشنم . گفته ای دست به آنها نزنم . به خدا دست نمی زنم . اما این سومین آالبالویی است که با دهانم می چینم و می خورم . یک بار دیگر آلبالوها را می شمارم . سیزده تا بیشتر نمانده . می دانم که می دانی تعداد آلبالوهای درخت کوچکمان را .

دوباره داد می زنم : " پول بده ... پول بده "

اما تو جوابم را نمی دهی . می شنوی صدایم را . ولی انگار دوست نداری جوابم را بدهی . هیچ وقت به هیچ کس جواب نمی دهی . همیشه جواب سوالاتم را مرضیه می دهد . کوچکتر از توست ، اما چون درس خوانده بیشتر حالیش می شود و خیلی بیشتر از تو می داند .

مادر که ناخوش است و افتاده گوشه ی اتاق . همیشه ی خدا هم بوی نا می دهد . تو هم که به هیچ کس جواب نمی دهی . نه به من نه به خواستگارت که شکل هسته ی خرماست . مرضیه هم که هرگز سوال نمی کند .

دوباره داد می زنم : " د ... پول بده "

هنوز ساکتی . می دانم چه کار کنم . حالا کفریت می کنم . کاری می کنم که مثل همیشه بزنی زیر گریه . آنوقت پول هم می دهی . دمپایی هایم را در می آورم و وارد حوض کوچک آبی مان می شوم . متوجه می شوی . از آن بالا داد می زنی : " پدر سگ بیا بیرون ..."

ولی من می خندم . داخل حوض بالا و پایین می پرم و آب را به همه جا می پاشم . به خصوص روی لباسهایی که تازه شسته ای و آویزان کرده ای رو طناب .

کفری می شوی . دهانت کف می کند و فحش می دهی .

می گویم : " شوهر گیرت نیومده عقده ای شده ای . من زود ازدواج می کنم . زود هم بچه دار می شم . هر روز هم به بچه ام دویست تمون پول تو جیبی می دم ... ترشیده ی کور بخت ... عقده ای بی شوهر..."

سرخ شده ای . درست همرنگ آلبالوها . دندانهای کج و کوله ات حالم را به هم می زند . خم می شوی و لنگه ای کفش بر می داری و پرت می کنی به سویم و فحشم می دهی .

می زنم زیر خنده . آنچنان از ته دل می خندم که اشکت را در می آورم . پایین می آیی و کنار حوض می نشینی . می دانم به حرفهایم فکر می کنی و گریه می کنی . هق هق گریه ات فضای حیاط را پر می کند . این گریه کار همیشه ات است . شلوارم را بالاتر می کشم و از کنار درخت آلبالو با عجله رد می شوم و به اتاق بالا می روم . وارد اتاق که می شوم جهیزیه هایت را گوشه ای اتاق می بینم که انبار کرده ای روی هم . اتاقت بوی نفتالین می دهد . جعبه ی کمکهای اولیه را که می بینم قند در دلم آب می شود . فقط من می دانم پولهایت را کجا قایم می کنی . می دانم قوطی سفید داخل جعبه پر از پول است . با عجله کنار جعبه می آیم . قوطی سفید را بر میدارم و بازش می کنم . ده ، بیست ، هزارتومانی را که لوله ای شکل کرده ای داخل قوطی می بینم . می ترسم همه را بردارم . دو یه تا بر می دارم و می تپانم توی جیبم . دوباره نگاهی به جهیزیه هایت می کنم و با عجله از اتاق خارج می شوم . تا کنار درخت آلبالو می آیم . اینبار هم دانه ای می چینم و هسته اش را پرت می کنم گوشه های حیاط و بدون آنکه نگاهت کنم از حیاط خارج می شوم .

***

هوا کاملا تاریک شده است . از بین پولهایی که برداشته بودم دوست تومان بیشتر برایم نمانده بود که با آن هم سر راهم بستنی گرفته ام . از ترس اینکه کتکم بزنی می دوم . حتی یک بار هم بستنی ام را لیس نزده ام . یک قطره از بستنی آب می شود و می ریزد روی دستم ولی من همچنان می دوم . بالاخره به کوچه مان می رسم . همه در کوچه جمع شده اند . آمبولانسی دم در خانه مان است و چراغ قرمزش با سرعت دور حودش می گردد و لحظه ای صورتم را روشن می کند . وارد حیاط می شوئم . مرضیه داد می زند و گریه می کند . مادر را در حالیکه باد کرده و سیاه شده از حیاط خارج می کنند . تو برعکس مرضیه گوشه ی حیاط نشسته ای و می خندی ... وحشیانه هم می خندی . سیزده هسته ی آلبالو دور و برت است . همه اش را خورده ای بدجنس . نگاهی به بستنی ام می کنم . دیگر چیزی از آن برایم نمانده . همه اش آب شده و ریخته روی دستانم . انگشتانم هم به هم می چسبند . نان بستنی را داخل باغچه پرت می کنم و همانجا کنار درخت آلبالوی لخت می نشینم .

سه تار - نقاشی - تخت خواب

nights-venus — Fri, 25 May 2007 22:55:18 GMT

با عجله از پله ها پایین می دود . سایه ی گوشتالود مادرش را آن طرف شیشه ی مات درب ورودی تشخیص می دهد . صدای در زدن مدام مادرش کلافه اش می کند . در را باز می کند . مادرش را رنگ پریده می بیند که نفس نفس می زند و مدام به پشت سرش نگاه می کند . بدون آنکه چیزی بگوید پاکتهای حاوی مواد غذایی را که در دست دارد زمین می گذارد و وارد خانه می شود و بالا می رود .

می خواهد از همان پایین داد بکشد و بپرسد برای چه آنقدر محکم در را می کوبید که متوجه می شود مادر نیست .بی آنکه چیزی بداند پاکتها را بر می دارد و نگاهی به سر و ته خیابان می کند . جز دو سه مغازه دار که سایبانهای مغازه شان را پایین می کشند چیزی نمی بیند . آن طرف خیابان هم مردی کتاب به دست در حالی که کلاه لبه دارش را تا روی ابروانش پایین کشیده خسته گام بر می دارد و از در کوچکی وارد هتل " دنیای نو " می شود .

دوباره نگاهی به دور و بر می کند ؛ دیگر چیزی نمی بیند . در را که تا نیمه می بندد انگار ناگهان یاد چیزی می افتد . دوباره در را باز می کند وبه ساختمان شش طبقه ی هتل نگاه می کند . همه ی پرده ها ی هتل یشمی هستند جز یکی از اتاقهای طبقه ی سوم که آن هم زرشکی است . در آن حال متوجه می شود که پرده ی همان اتاق آرام کنار می رود و همان مرد کلاه دار جلوی آن ظاهر می شود .

بی اعتنا بر می گردد و پاکت به دست از پله ها بالا می رود . وارد اتاق که می شود متوجه می شود مادرش روی مبل نشسته و سرش را به پشتی آن تکیه داده و خس خس نفسهایش در اتاق پیچیده است . باز هم بی آنکه حرفی بزند وسایلها را در آشپزخانه می گذارد و به اتاقش می رود .

خس خس نفسهای مادرش در گوشش تکرار می شود . تک صندلی اتاقش کنار پنجره و رو به بیرون است . آن را بر می گرداند و روی آن می نشیند . روزهاست که از این پنجره بیرون را می پاید . مردم خسته از رفت و آمدها را ، روزنامه فروشهایی را که توان باز کردن لبهای خشکیده شان را ندارند ، پیرمردهایی را که از بانک بیرون می آیند و تا خانه بسته دویست هزارتومانی را که حقوق بازنشستگی شان است را می شمارند و پیرتر می شوند و بچه هایی را که بستنی می خواهند وکتک می خورند ، پسرهایی را که فقط و فقط سیگار می کشند و دخترانی را که فقط رژ می خرند .

اما امروز نمی خواهد هیچ یکی از اینها را نگاه کند . می خواهد کمی با خودش باشد و گذشته اش . نگاهی به اتاقش می کند . سه تاری که سه سال است نواخته نمی شود . سه پایه ای که دو سال است روی بوم ندیده است و تخت خوابی که یک سال است روی آن نخوابیده است . تنها بخشی از اتاقش که زندگی در آن جریان دارد کتابخانه و میز تحریرش است . می خواند و می نویسد . می خواهد تصمیم بگیرد و از فردا برای تمام کارهایش برنامه ریزی کند . سه تار بزند ، نقاشی بکشد و روی تخت خوابش بخوابد . دیگر دلیلی برای انجام ندادن این کارها ندارد . یادش می آید آخرین باری که سه تار زد زمانی بود که او را دید و شناخت ؛ بعد دیگر نزد و رفت سراغ نقاشی . هی کشید و هی کشید . اما آخری را موقعی کشید که عاشق شد ؛ دیگر نکشید . از آنروز به بعد رفت سراغ عشق بازی . با او دست داد . گونه اش را بوسید . موهایش را نوازش کرد . گردنش را بوسید . طعم توت فرنگی لبش را چشید . دکمه های بلوز زرشکی رنگش را با عجله و در حالی که دستانش می لرزید باز کرد و روی تخت خوابش ، خواباند و خوابید . اما همان روز آخرین روزی بود که روی آن تخت خوابید .

نفس عمیقی می کشد و بلند می شود . از پنجره نگاهی به روبه رو می کند نه به بیرون .

می داند آن پایین هیچ اتفاقی نیفتاده است . رو به رویش هتل شش طبقه قد کشیده و نمی تواند جایی را ببیند . همه ی پرده های یشمی رنگ هتل کشیده شده اند . جزپرده ی زرشکی رنگ یکی از واحدهای طبقه ی سوم . یعنی درست یک طبقه بالاتر از طبقه ی رو به رویش . با دقت نگاهی به آنجا می کند . یادش می آید آنجا اتاق همان مردی است که کتاب به دست وارد هتل شد .

در آن حال صدای دمپایی های مادرش روی پارکت او را به خود می آورد . بر می گردد . دوباره در چارچوب در اندام گوشتالود مادرش را می بیند که در زیر پیراهن زرشکی قایم شده است . دیگر خس خس نمی کند و در حالیکه لبخند می زند سینی حاوی یک بشقاب بیسکویت و یک فنجان قهوه را روی میز تحریرش می گذارد و از اتاق خارج می شود .

بوی تلخ قهوه در اتاقش می پیچد . پشت میز می نشیند و در حالیکه کتاب روی میزش را ورق می زند کمی از قهوه را می چشد . پاک کن را بر می دارد و علامت ضربدر روی صفحه ی چهل را پاک می کند و شروع به خواندن کتاب می کند .

صبح که از خواب بیدار می شود متوجه می شود شب را همان جا روی میز تحریرش خوابش برده و پتویی روی دوشش است . سریع مداد را برمی دار. روی صفحه ی صد و بیستم یک علامت ضربدر می گذارد و کتاب را می بندد . چند دقیقه که می گذرد خود را زیر دوش می یابد . یادش می آید که تصمیم گرفته امروز سه تار بزند ، نقاشی کند و روی تخت خوابش بخوابد . صورتش را می تراشد . حوله اش را می پوشد و طرف میز صبحانه می رود . بوی نان تازه شیر مال و سوسیس و تخم مرغ داغ حالش را سر جایش می آورد و مشغول خوردن می شود .

کمی که می گذرد صدای مادرش که می خواهد برای خرید از خانه بیرون رود او را به خود می آورد و به دنبال آن صدای دمپایی های او روی پله های راهرو . بدون آنکه چیزی بگوید سریع بلند می شود و به دنبالش به راهرو می رود . اما همینکه به پاگرد اول می رسد صدای بسته شدن در او را در جایش میخکوب می کند . آرام به اتاق برمی گردد . اما ناگهان روی میز آینه ی راهرو ، متوجه یک جعبه پودر آرایشی ، دو سه مداد و یک رژ عنابی می شود . نمی تواند بی اعتنا رد شود . چهار پنج سالی می شود که چنین چیزهایی را آنجا نمی بیند . بی آنکه چرایش را بداند ، رژ را بر می دارد و در حالیکه به اتاقش می رود قسمت پایینی رژ را باز می کند ومی بندد. همان طور که لباسهایش را می پوشد رژ را روی میز می گذارد و نگاهی به بیرون می اندازد . در همان حال ، همان مرد را همان گونه که دیروز بود می بیند که از هتل بیرون می آید و همان گونه آرام روی سنگفرش گام بر می دارد . ناگهان سریع نگاهش را از مرد می گیرد و به رژ روی میز می دوزد . همه چیز سریع و بی مقدمه اتفاق می افتد . می خواهد کاری بکند چرا وچگونه اش را نمی داند . خودش هم متوجه چیزی نیست . لباس پوشیدنش که تمام می شود رژ را توی جیبش می اندازد و از پله ها پایین می رود . از خانه که خارج می شود کمی می دود و مرد را می بیند که همان گونه راه می رود و وارد مغازه ی عطر فروشی می شود . او هم به دنبالش . این بار درست کنارش می ایستد و نگاهش می کند . مرد مسنی است ، حدودا شصت و پنج ساله . هر چند می خواهد با پایین کشیدن کلاهش خطوط پیشانیش را پنهان کند اما باز هم به چشم می زند .شیشه ی کوچکی عطر می گیرد و از مغازه خارج می شود . از سلیقه اش خوشش می آید . همان عطری را خرید که مدام خود او می خرد . او هم سریع شیشه ای عطر مخصوص خانه می گیرد و از مغازه خارج می شود . هر دو می روند .

ناگهان مرد می استد ، برمی گردد و نگاهش می کند ، لبخندی می زند و دوباره به راهش ادامه می دهد . دقیقا بعد از نیم ساعت پیاد روی از سر دیگر خیابان به طرف هتل می آیند .

متوجه می شود که مرد غریبه نیست و همه جا را به خوبی ، حتی بهتر از خود او می شناسد . او هم سریع به خانه ی خودشان بر می گردد . وارد خانه که می شود متوجه می شود که مادرش دنبال چیزی می گردد . بی اعتنا رژ را از جیبش در می آورد و روی میز می گذارد و به اتاقش می رود . لبخند مرد جلوی چشمش مجسم می شود . خیلی دلش می خواهد ببیندش . هم خودش را هم خانه اش را و هم زندگیش را . فکر می کند ، از روزی که او را دیده است بی آنکه خود بفهمد کلی تغییر کرده است . باز هم چرایش را نمی داند . انگار خودش یکی دیگر شده و آن مرد ، او .

می خواهد نگاهش کند . اما نمی بیند . آخر او یک طبقه بالاتر است . تصمیم می گیرد به پشت بام برود و برای لحظه ای هم که شده نگاهش کند . دوربینش را بر می دارد و با عجله از پله های راه پله بالا می رود .در همان حال دوباره صدای بسته شدن درب ورودی خانه را می شنود . اهمیتی نمی دهد . به پشت بام که می رسد وزش نسیمی ،عرق ناشی از گرمای تازه ی خرداد ماه را روی پیشانیش خشک میکند . جلوتر می رود . پشت جان پناه می رود و می نشیند ، دوربین را تنظیم می کند و نگاه می کند . از فاصله ی بین دو پرده ی جمع شده ی زرشکی در کمال ناباوری سه تاری می بیند و سه پایه ای و تخت خوابی کنار پنجره .

ناگهان پیرمرد هم وارد کادر دوربین می شود ، با رب دوشامبری زرشکی . کنار سه تارش می رود و روی تخت خواب کنار پنجره می نشیند و آن را می نوازد .

یادش می آید که امروز قرار بود سه تار بزند .

مرد بلند می شود و پشت سه پایه می رود . بومی بر می دارد و مشغول می شود . خود مرد را نمی بیند . فقط حرکت دو بازویش را از کناره های سه پایه می بیند که تکان می خورند .انگار یک ساعتی هم آنجا مشغول می شود .

یادش می آید که امروز قرار بود نقاشی هم بکشد .

مرد بلند می شود و طرف پنجره می آید . به دقت نگاهی به بیرون می کند . در همان حال زن گوشتالودی با پیراهن زرشکی وارد اتاق می شود و روی تخت کنار پنجره می نشیند . مرد هم کنار پنجره می آید . پرده را می کشد . انگار او هم روی تخت می نشیند .

یادش می آید که امروز قرار بود روی تختش بخوابد .

بلند می شود و پایین می رود ؛ به اتاقش . احساس می کند همه ی کارهایش را انجام داده . دوباره روی صندلی می نشیند و به اتاقش نگاه می کند و در مورد فردا برنامه ریزی می کند .